भूक
उठ गड्या उठ
आवळ तुझी मुठ
पोटाच खळग भराया
धावत पुढ सूट
भूतकेत नसतात
रात्रीचाही पळ
थांबू नकोस मधे
जरी पायात आली कळ
घामातून निघून जाईल
अंगावरचा मळ
थांबलास की पोटाला
भुकेची झळ
भुकेल्या पोटाला
मेंदूशी रगड
दया मया नको
बन तू दगड
मातीतून आलास तरी
हिऱ्यासारखा घड
स्वतःचा घास वाचाविण्या
जगाशी झगड
भुकेला नसते जात-पात
ती पहात नाही दिन-रात
ती सैरावैरा पळते
भूक लागली कि,
पोटासोबत आतडेही जाळते
भूकेची किंमत तुझ्यासारख्या
भूकेलेल्याच कळते
खाऊ नकोस कोणी
दिली तूप-साखर
रात्र झाली झोपडीत
परत ये लौकर
खा आईने ठेवलेली
आर्धी चटणी भाकर
दोन तांबे पाणी पिऊन
दे तृप्त ढेकर
चल आता पोत्यावरती
लेपाट घेऊन नीज
उद्या परत चमकेल भूक
जशी चमकत असते वीज
स्वलिखित
नितीन खापरे
दि,२३/०७/२०१४
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा