चारोळी

उठ रे मना 

आता शहाण्यासारखं वागायचं 

हे दुखःमय जीवन 

आता नाही जगायचं 

 

आजपासून बंद 

तीझा फोटो बघायचं 

 

देवाकडे फक्त 

तिझ सुख मागायचं 

 

आजपासून फक्त 

स्वतःसाठी जगायचं

                                स्वलिखित 

                                नितीन खापरे 

                                दि.२४/०७/२०१४

भूक

भूक 

 

उठ गड्या उठ 

                      आवळ तुझी मुठ 

पोटाच खळग भराया 

                  धावत पुढ सूट 

भूतकेत नसतात 

                   रात्रीचाही पळ

थांबू नकोस मधे 

                                  जरी पायात आली कळ 

घामातून निघून जाईल 

                         अंगावरचा मळ 

थांबलास की पोटाला 

                     भुकेची झळ 

भुकेल्या पोटाला 

                मेंदूशी रगड

दया मया नको 

                बन तू दगड 

मातीतून आलास तरी 

                       हिऱ्यासारखा घड 

स्वतःचा घास वाचाविण्या 

                     जगाशी झगड 

भुकेला नसते जात-पात 

                     ती पहात नाही दिन-रात 

           ती सैरावैरा पळते 

भूक लागली कि,

पोटासोबत आतडेही जाळते 

भूकेची किंमत तुझ्यासारख्या 

                   भूकेलेल्याच कळते 

खाऊ नकोस कोणी 

                 दिली तूप-साखर

रात्र झाली झोपडीत 

                    परत ये लौकर

खा आईने ठेवलेली 

                     आर्धी चटणी भाकर

दोन तांबे पाणी पिऊन 

               दे तृप्त ढेकर

चल आता पोत्यावरती 

             लेपाट घेऊन नीज

उद्या परत चमकेल भूक 

                    जशी चमकत असते वीज 

                                                               स्वलिखित 

                                                              नितीन खापरे 

                                                                दि,२३/०७/२०१४

जीवन म्हणजे आहे  तरी काय ?

सकाळची न्याहारी आणि एक कप चाय 

 

शाळेला दडी,मित्रांची खोडी,

स्वप्नात सजवलेली तीझी-माझी जोडी 

बाकावरची उडी आणि मास्तर ची छडी 

खड्यातले पाणी आणि कागदाची होडी

 

परीक्षेचा ध्यास,अभ्यासाचा ऱ्हास 

काठावरती पास,बाबाच बॉस 

त्यांनी भरवलेला मारांचा घास 

 

मित्रातील बढाई,PRO. मारण्याची घाई 

दुसऱ्या गल्लीत चढाई,पोरीसाठी लढाई 

चल दंगा करू उडत गेली पढाई

 ड्य़ाम्बिस मास्तर अन सुंदर बाई 

पेपर कोरा ठेऊनही संपलेली शाई 

 

कोलेज ला जाने  जावई होणे 

क्लास मध्ये कमी,बाहेर जास्त रहाणे 

मास्तरला न भिणे नडला त्याला धुणे 

मित्रांसाठी आपला जीवहि देणे 

आईचे प्रेम अन बापाचे टोमणे 

 कट्ट्यावर बसता तिचे समोरून जाने 

मनाला तिच्याकडे भिरकावून देणे 

उटता बसता तिचेच भास होणे 

पिच्छा करून तिचा होकार घेणे 

मग 

 कॅन्टीन मधली भेट अन बागेतील गप्पा 

पुढे पुढे सरकतो एक एक टप्पा 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                         क्रमश. . . . . . . . . . . . .

 

पाऊस पडून गेल्यावर...........

पाऊस पडून गेल्यावर

राहिले मागे धुके 

बोलून गेले खूप 

जरी होते ते मुके 

भिजलेला तो क्षण अन 

भिजलेला तो वारा 

स्वतःशीच गुणगुणत 

वहात होता झरा 

झराच तो स्वतःच्या 

धुंदीत वहात  जाई 

मधे चढ आला कि 

लगेच बगल घेई 

माघार घेणे जणू त्याच्या 

रक्तातच नाही 

तहानलेला हात पसरून 

झऱ्यापुढे झुके 

 

पाऊस पडून गेल्यावर

राहिले मागे धुके 

बोलून गेले खूप 

जरी होते ते मुके 

हालत होती झाडे 

डुलत होत्या वेली 

खारुताई खेळत होती 

झाडाच्या त्या खाली 

चिमण्या बोलत होत्या 

 त्यांची बोली 

गवताची पाती 

झाली होती ओली 

पावसामुळे बहरू 

लागली होती पिके 

पाऊस पडून गेल्यावर

राहिले मागे धुके 

बोलून गेले खूप 

जरी होते ते मुके

 आभाळामधे सुंदर 

 

 

इंद्रधनूची कमान 

हात लावताच लाजत होते 

लाजाळूचे पान 

नटून गेले आज

 हिरवळीने रान 

पाहत होतो मी 

विसरून देह-भान 

 धुक्यामुळे सारे दिसत होते फिके 

पाऊस पडून गेल्यावर

राहिले मागे धुके 

बोलून गेले खूप 

जरी होते ते मुके 

                       स्वलिखित

                         नितीन खापरे 

                   दि . १५/०७/२०१४

 

 

 

कॅप्शन जोडा

चारोळी

पहिले तुला अन  

शायरी आली 

प्रेमाची पहिली 

 पायरी आली 

 

पहिले तुला अन 

शायरी आली 

प्रेमाची पहिली 

 पायरी आली 

आता रोज चकरा मारतोय 

तुझ्या दारावर 

कारण 

आंब्याला तुझ्या

               कैरी आली

                           स्वलिखित 

                            नितीन खापरे 

                                दि. ३१/०५/२०१४

 

वरून राजा तू येऊन जा

वरून राजा तू येऊन जा 

 

भळी पडलेल्या शेतावर 

अन 

जीर्ण रुपी त्या कोटयावर

क्षीण कूणबी करे विनवणी 

वरून राजा तू येऊन जा 

जमीन माझी किती तापली 

रानामधली पिकं करपली 

बघ पाण्याविन झाड झुकली 

माणसाची मूख हि सूखली

येऊन जरा तू पाहून जा अन 

रानामध्ये तू वाहून जा 

वरून राजा तू येऊन जा

वावटळीला कवेत घेऊन 

मृत पाचोळा उडतो 

उंच उंच जाऊनी तो

 तुलाच हात जोडतो

काहीच न बोलता तू,

तो खाली येऊन पडतो

पाय पडता त्याच्यावरती  तो 

कड-कड कडकडतो

येऊन त्या पाचोळ्याला 

संजीवनी तू देऊन जा

वरून राजा तू येऊन जा

 

पाण्याविन लाखतात गुर 

खुरतात  खुर 

अन 

झुकतात तुझ्या म्होर 

पहाव तिथ उन्हाच घर 

करपून गेल जग सार

किती अंत पहाशी तू र  ?

बघ कोरड पडल झर 

दोन दिवस राहून जा

झऱ्यामध्ये त्या पोहून जा 

 वरून राजा तू येऊन जा

 

 

अंगाची होते लाही 

पान्हे आटूनी गेल्या गाई 

दुधावरती साय नाही 

सुकुनी गेल्या जाई-जुई 

कोकिळाहि  गात नाही

चोहीकडे हि त्राही त्राही  

तहानेजलेल्या कोकिळेला 

दोन थेंब तू देऊन जा

वरून राजा तू येऊन जा 

वरून राजा तू येऊन जा  

                                       स्वलिखित

                                        नितीन खापरे

                                       दि . ३१/०५/२०१४

 

 

 

 

 

 

प्रेमाची कोडी

अजब असतात प्रेमाची कोडी 

त्यांच्या नजरेत जग तर 

जगाच्या नजरेत ती दोघ असतात वेढी

नजरा-नजर होते 

जवळीकता येते 

मग चालू होतो 

भेटा-भेटीचा खेळ 

खात बसतात बागेत 

दोघात एकच भेळ 

हळूच जुळू लागतो 

दोघांच्या मनाचा मेळ 

आकाश सजते,जमीन सजते 

यांच्या क्रीडा बघून लाजाळूही लाजते 

रात्री दिसतो दिवस आणि दिवसा दिसते रात्र 

जुळतात मने जरी जुळत नसले गोत्र 

तो तिला जवळ येण्यासाठी 

करतो लाडी-गोडी

त्यांच्या नजरेत जग तर 

जगाच्या नजरेत ती दोघ असतात वेढी 

 

याचे कॉलेज बुडते 

तिचा बुडतो क्लास 

दोघांच्या मनी फक्त भेटण्याचा ध्यास 

बागेमध्ये जमतात यांच्या गप्पांचे फड 

ती बोलते त्याला किसही घेता येत नाही धड

तो बोलतो SORRY मी पहिल्यांदाच करतोय 

ती बोलते माझे नाक कश्याला धरतोय 

मग ती त्याला मांडीवर घेते 

आणि तासंतास त्याची ओढत राहते दाढी 

 

अजब असतात प्रेमाची कोडी 

त्यांच्या नजरेत जग तर 

जगाच्या नजरेत ती दोघ असतात वेढी 

 

दिवसामागून दिवस जातात 

महिन्या मागून महिने 

दोघानाही अश्यक्य होते 

दोघांचा विरह सहने 

त्यांचे चालूच असते एकमेकांना भेटत राहणे 

ती बोलते असे एकटक नकोस पाहू 

तो बोलतो चल आपण दूर निघून जाऊ 

दुसर्या दिवसी तो रिकामा आणि ती ब्याग घेऊन येते 

दोघांची स्वारी दोघांच्या जगात दूर निघून जाते

लोकांच्या दृष्टीने SAD आणि 

त्यांच्या दृष्टीने HAPPY एंडिंग होते

दूर कोठेतरी पोटाला मारून 

तो घेत असतो तिच्यासाठी साडी 

अजब असतात प्रेमाची कोडी 

त्यांच्या नजरेत जग तर 

जगाच्या नजरेत ती दोघ असतात वेढी 

 

 

                                स्वलिखित 

                                  नितीन खापरे 

                                    दि.२९/०५/२०१४

कातरवेळ

कातरवेळ 

सकाळपासून चालू असतो 

 उन्हाचा सावलीशी

पाठशिवणीचा  खेळ

चार नंतर आपसूक येते 

सुखावणारी कातर वेळ 

कातरवेळेत मन थंड, सुन्न होत 
झाडामधून पडणारा हलता

                                
कवडसा पहात  राहत

पान हलताच कवडस्याच

अलगद गायब होण 

हवा थांबली कि त्याच 

पुन्हा जागेवर येण 

प्राण नसलेल्या पाचोळ्याच 

निपचित पडून रहाण 

झुळूक येता  हवेची 

अलगद उडून जाण 

फांदीच्या अडून ऐकू येत

चिमणीच चिव-चिव गाण 

कातरवेळेत चालू असत 

माझ अंगणात पहाण 

निसर्गाने अचूक साधलाय 

एकमेकांचा मेळ 

चार नंतर आपसूक येते 

सुखावणारी कातर वेळ 

कातरवेळेत संथ विचार 

मनामध्ये साचतात 

थंड हिरवी झाडे पाहून 

विचार माझे भिजतात 

भिजलेल्या विचारांनी 

काव्य माझे भिजलेले 

त्या काव्यावेलीखाली आहे 

हरणाचे कोकरू निजलेले 

कोकराला हि आवडत असावा 

याच वेळेचा खेळ 

चार नंतर आपसूक येते 

सुखावणारी कातर वेळ 

        स्वलिखित 

         नितीन खापरे

           दि. १०/०५/२०१४

अत्ता कुठे शहाणा झालोय 

सोड मला जाऊ दे 

जुन्या डोळ्यातून जुनेच जग 

नव्या नजरेने पाहू दे